Liars zitten in de ‘zone’

Al doet het nummer ‘If You’re A Wizard, Then Why Do You Wear Glasses’ anders vermoeden, het tweede album van Liars (‘They Were Wrong, So We Drowned’) is niet geïnspireerd op Harry Potter. ‘En gothic zijn we ook niet’, lacht zanger Angus Andrew.

Het idee om iets met magie te doen broedde al sinds de leden van Liars tijdens de vorige Europese tour C.S. Lewis’ Kronieken van Narnia lazen. ‘We waren op zoek naar een radicaal onderwerp, iets duisters en beangstigends’, vertelt Andrew. ‘Maar er zit ook een humoristische en sprookjesachtige kant aan.’

Om verschillende redenen klinkt They Were Wrong, So We Drowned anders dan hun debuut, They Threw Us All In A Trench And Stuck A Monument On Top. Hoewel het hypnotiserende is gebleven. De dynamiek en energie van dat album werd destijds door Andrew toegeschreven aan de stress die het leven in het hectische New York met zich meebrengt.

Voor They Were Wrong, So We Drowned verbleven de drie muzikanten twee maanden in de bossen van New Jersey, waar Andrew een huis heeft. ‘We probeerden in een bepaalde zone te komen door onszelf bang te maken. Door lange nachtelijke wandelingen te maken, door te lezen over folklore, over heksen. Ook hebben we ons zoveel mogelijk afgezonderd van de buitenwereld.’

Gebroken heks

Uiteindelijk werd het heel intens. Andrew: ‘Als het stormt en je weet dat er verder niemand in het bos is en je hoort allerlei geluiden rondom je huis, dan is dat op zich al vrij beangstigend.’ Dat werd versterkt door allerlei toevalligheden, vult drummer Julian Gross aan. ‘Aaron tekende een gebroken heks op de muur en toen Angus dat in een zoekmachine intikte en per ongeluk brocken schreef, rolden er allerlei links uit over de berg Brocken. Juist op die dag was daar een heksenfestival waar ze dansten om geesten weg te jagen. Een vage toevalligheid, best spooky.’

Samples van de wind en andere woudgeluiden zijn te horen op de plaat. Toch is niet de eenzame opsluiting in het bos de belangrijkste reden voor hun andere sound maar het vertrek van bassist Pat Nature en drummer Ron Albertson. Frontman Angus Andrew en gitarist Aaron Hemphill besloten een nieuwe weg inslaan. Dat de prominent aanwezige baslijnen en drumpatronen werkten, was duidelijk. De uitdaging was om ook zonder die elementen een geslaagd album te maken.

Opwindend

‘Eind vorig jaar kwamen we op het punt dat we het eerste album zo vaak hadden gespeeld dat het niet meer lukte om toe te werken naar het gevoel dat we hadden toen we die nummers maakten’, vertelt Andrew. ‘Het voelde nep. Dus was het nodig helemaal opnieuw te beginnen.’

Niet dat Julian Gross nieuw voor ze is. Het drietal woonde samen toen het in Los Angeles op de Kunstacademie zat en Gross verkocht merchandise voor Liars tijdens de tournees. ‘Ik heb ze vijftig of zestig keer gezien en het was iedere keer weer opwindend. Het bevalt me hoe ze de muziek aanvallen.’

Experiment

Waar die enorme ontlading vandaan komt? Ordinaire spanning en zenuwen, bekent Andrew. ‘Daar werken we ook wel een beetje naartoe, want dat hebben we nodig. We spelen bijvoorbeeld geen oude nummers en ik speel een beetje gitaar op het podium, iets wat ik eigenlijk niet kan. Dat is iets om me nog meer druk over te maken.’

Aaron Hemphill, de theoreticus van het stel, benadrukt het belang van experiment en vernieuwing. ‘Alleen daardoor komen er interessante dingen tot stand. Er komen zoveel slechte films uit doordat een bevoorrechte groep keer op keer dezelfde film maakt.’

‘Het is belangrijk dat mensen die de regels niet kennen ook kunst kunnen maken. Wij propageren dat je geen muzikale vaardigheden nodig hebt om interessante geluiden voort te brengen.’ ‘Soms zit kennis de supergeschoolde muzikant juist in de weg’, vult Gross aan. ‘Je moet ervan uitgaan dat alles kan werken.’

Naar boven