Mogelijkheidsmens Wubbo Ockels

Vijf jaar geleden is het alweer, het overlijden van Wubbo Ockels. In de documentaire Ockels’ erfenis zien we hem op zijn ziekbed. Op zijn T-shirt de leus I’m an Astronaut of Spaceship Earth. Het is voor Ockels de basis van duurzaamheid: we zijn bemanningsleden van het enige schip dat we hebben. Zorg er een beetje goed voor.

Meteen hierna zien we hem zoals Nederland hem leerde kennen: als charismatische, goedlachse astronaut. In de ruimte begreep hij pas echt hoe kwetsbaar onze planeet is. Eenmaal terug probeerde hij iedereen naar de Aarde te laten kijken met de ogen van een astronaut en lanceerde hij het ene na het andere verduurzamingsproject.

Filmmaker Daan van Alkemade interviewde Ockels in de laatste maanden van diens leven. Hij is vooral geïnteresseerd in Ockels’ drijfveren om de ene na de andere uitvinding te doen: windvliegers die energie opwekken, de zonne-auto. Er is een tijd geweest waarin mensen je eerder als fantast zagen dan als ziener, zegt Van Alkemade tegen hem in de film.

Voortleven

Een fantast in de goede zin van het woord, vindt Ockels. Als vernieuwer kom je nu eenmaal in conflict met behoudende types. Als mogelijkheidsmens zag hij wat er beter kon. Dat hij moest knokken om dat voor elkaar te boksen, hoorde erbij.

Nu, vijf jaar later, maakt Van Alkemade de balans op. Werken Ockels’ uitvindingen nog, en wat hebben ze teweeggebracht? Ockels hoopte zelf vooral dat zijn verhaal zou voortleven; dat hij mensen op het goede spoor zou zetten. Of die mensen dan nog weten dat een idee bij hem vandaan komt, deed er niet toe. Materiële dingen verroesten immers, een goed verhaal blijft.

Allemaal astronauten

Alleen dat is eigenlijk al een inspirerende en geruststellende gedachte. Ook iets dat niet blijkt te werken of waarvoor de tijd misschien niet rijp is, kan dus zinvol zijn. De beroemde superbus, een elektrisch aangedreven “hogesnelheidsbus”, staat nu ergens stof te vangen. Is dat erg? Iemand die als student meewerkte aan het project vindt van niet: ze hebben er ontzettend veel van geleerd. Tientallen leerlingen van Ockels blijken bezig met het uitwerken van zijn vindingen en ideeën.

Via de ogen van zijn vrouw Joos en hun kinderen Gean en Martin toont de film ook een andere kant. Bijvoorbeeld het gebrek aan tijd voor zijn gezin. Een reminder dat we niet moeten wachten tot hij, Boyan Slat of wie dan ook het voor ons oplossen, maar zelf aan de bak moeten. We zijn immers allemaal astronauten op hetzelfde ruimteschip.

Naar boven