Gruwelijke gebarenfilm

The Tribe is een film in (Oekraïense) gebarentaal, zonder ondertiteling en met spelers die ook in het echt doof zijn. Een indrukwekkende film die nog lang in je hoofd blijft naspelen. Maar absoluut niet geschikt voor iedereen.

Keihard en grauw is de wereld van The Tribe. Het verhaal speelt zich af in een vervallen doveninstituut met kale gangen en onprettige tl-lampen. Sergey is er nieuw en raakt al snel betrokken bij een scholierenbende. Het zijn geen onbeholpen boefjes die proberen met de grote jongens mee te doen. Nee, ze plegen overvallen, slaan mensen in elkaar en sturen de twee meiden van de groep naar een parkeerplaats vol eenzame vrachtwagenchauffeurs om zich te prostitueren. Ook binnen de groep is er veel gevecht en gescheld. Als Sergey verliefd wordt op Anna, het liefje van de leider van de groep, volgen natuurlijk problemen. De film ontaardt in een schokkende geweldsexplosie.

Geen ontsnapping

Regisseur Myroslav Slaboshpytskiy (horend) wilde een ode aan de “stomme” film maken en koos voor gebarentaal vanwege de expressie en levendigheid. Hij baseerde zich op zijn eigen schoolherinneringen en gesprekken met vertegenwoordigers uit de Oekraïense dovenwereld. Dat de emoties in de film zo extreem zijn, past volgens hem bij de tienertijd, waarin alles wordt uitvergroot. Toch staan er vreemd genoeg geen enorm vrolijke of gelukkige momenten tegenover alle ellende en narigheid. En dan is daar ook nog geen ontsnappen aan. Niet voor de personages en niet voor de kijker.

Veel scènes worden namelijk in één opname getoond, zonder te knippen. Vooral de abortus die Anna ondergaat is afschuwelijk om te zien. Van het moment dat Anna binnenkomt, volgt de steadicam zonder onderbreking wat er gebeurt. Als de kille vrouw na de overdracht van het geld naar de keuken gaat en routinematig de benodigdheden steriliseert tot de duidelijk zeer pijnlijke procedure toe. Die duurt kwellend lang en wordt zonder ook maar één troostend woord of vriendelijke blik uitgevoerd.

Radicaal

Door deze manier van filmen drukt de regisseur kijkers overal met hun neus bovenop. Op het eerder genoemde geweld, maar ook op saaiere gebeurtenissen of op de realistische seksscènes tussen Sergey en Anna. Alleen tussen deze twee is er iets van tederheid te zien, al komt die vooral van zijn kant.

Met meerdere prijzen en enthousiaste recensies is The Tribe enorm goed ontvangen. Iedereen is geshockeerd door de rauwheid, maar tegelijk ook gefascineerd en geraakt. Dat komt ongetwijfeld door de radicale keuzes van de regisseur, die geen muziek toevoegt en het geluid gebruikt om het gevoel van onbehagen en onheil te versterken. Terwijl de meisjes zichzelf aan de vrachtwagenchauffeurs verkopen wacht hun busje bijvoorbeeld met irritant brommende motor. Later zien we hoe een dove jongen wordt overreden omdat hij niet merkt dat een vrachtwagen achteruit rijdt. Er zijn nog enkele momenten waarop het niet kunnen horen een rol speelt, maar dat is duidelijk niet waar dit indrukwekkende verhaal over gaat. Met zijn naargeestigheid en 130 minuten is de film niet gemakkelijk om naar te kijken. Je bent gewaarschuwd.